Hallo mensen,
heb je waarschijnlijk mijn verhaal over mijn reis naar IJsland gelezen. Zo niet, dan zal ik het verhaal verderop in dit bericht vermelden en de links erbij zetten. Om een lang verhaal kort te maken, ik ben op dit moment in IJsland. Het beste idee dat ik in lange tijd heb gehad was om daarheen te gaan, ondanks de COVID-19 problemen en regelgeving wereldwijd! Vandaag heb ik besloten om een bekende reis te gaan maken. De “gouden cirkel”… De geisers bekijken en de beroemde gouden waterval “Gullfoss”.
Op weg naar beneden zag ik twee regenbogen. De eerste was absoluut fantastisch en ik dacht dat het niet beter kon worden toen de tweede verscheen en dubbel was…
Als kind werd me verteld dat regenbogen een portaal zijn voor onze goden om van en naar de aarde te reizen. Met dat in gedachten wist ik al dat mijn reis een succes was. Maar je zult niet geloven hoeveel mensen ik heb gezien bij de Geysir. De grootste geiser heet Strokkur en er waren 3 mensen. Beneden op de parkeerplaats zag ik nog iemand met een kleine camper noodles koken op de grond. Ik vroeg me af waar de andere 70 personen gebleven waren die ik hier vorig jaar zag… Geysir is bijna leeg… Waarom beseft niemand dat dit de beste tijd is om de bezienswaardigheden te bekijken? Nu is de tijd mensen, waarom zouden jullie wachten tot alles weer normaal is en de plaats vol zit?
De plek is zo enorm veranderd sinds ik een kind was. Toen was er letterlijk niets. Nu is er een groot restaurant, een hotel, nog een hotel, een souvenirwinkel met nog een restaurant. En voor die plek, raad eens wat, nog een restaurant dat alleen maar soepen serveert. Het restaurant was leeg, niemand die soep at. De souvenirwinkel was leeg, niemand kocht iets. In het restaurant zaten 6 IJslanders te eten en dat was het.
Ik vraag me af of het egoïstisch is om te willen dat het terrein leeg is. Hoe zit het met alle werknemers, de eigenaren of belanghebbenden? Hoe zit het met de overheid die voor de grootste daling sinds het begin der tijden staat? Ik laat het antwoord aan jou over.
Het is me gelukt om een selfie te maken zonder mensen erop, behalve ik natuurlijk. Sorry voor de ironie, maar het was best makkelijk en leuk omdat er bijna niemand was. Ik vroeg me even af of wij mensen wel van andere mensen houden, of waarom we op deze sites alleen willen zijn. Waarom hebben we een hekel aan andere personen op onze foto’s. Toen herinnerde ik me de laatste keer dat ik bij de geisers was, dat er een bus vol toeristen naast me stond. Een van hen was zo opgewonden dat hij constant bewoog en zei: “ohhhhh ohhh!” en toen de strokkur in de lucht uitbarstte begon hij te springen en zei: “wow wow, ho ho ho, wow wow!”. Sommige mensen probeerden een video te maken en leken zich te ergeren aan de man. Voor mij was dit gewoon een hilarische komedie. Eerlijk gezegd was deze man waarschijnlijk de enige verstandige persoon op het terrein die het moment probeerde te vangen met zijn ogen en de rest gebeurde gewoon als een uitbarsting van een gelukkig moment. Het moment beleven en de herinnering vangen met je ogen. Onthoud het voor de eeuwigheid! De anderen stonden daar bijna met kramp in de hand te proberen Strokkur te vangen. Omdat er geen knop is om hem te laten uitbarsten stonden sommige mensen daar meerdere minuten met de telefoon of een apparaat in de hand te roepen: “wanneer barst hij uit”. De wet van Murphys, laat me er niet over beginnen, sloeg weer toe, want niet alleen barstte de verdomde geiser niet uit, maar als hij wel uitbarstte keken mensen de verkeerde kant op of de telefoon ging uit, de batterij was leeg of een ander hilarisch ongeluk. Maar dat is allemaal voorbij omdat ik alleen ben, verdwaald in IJsland, verdwaald in de vertaling.
Deze foto heb ik genomen in oktober 2006. Dit was de laatste keer dat ik de site net zo leeg zag, maar ik moest door een sneeuwstorm rijden om er te komen. Gek als je het mij vraagt. Wat heeft deze COVID-19 met de wereld gedaan? Op de terugweg naar de auto herinnerde ik me wat mensen in IJsland me hebben verteld over covid. Geen van deze mensen gelooft er nog echt in. Toch wil niemand iets zeggen, want in sommige gevallen is dit virus verschrikkelijk. Misschien is de enige gezonde benadering deze: “Het virus lijkt mensen anders aan te vallen en daarom moeten we voorzichtig zijn”.
Laten we eens kijken naar de beroemde waterval Gullfoss op een paar minuten afstand van Geysir. Gullfoss was precies hetzelfde, zo niet erger, ik kwam één persoon tegen. Later zag ik een stel naar de waterval lopen. Wat een prachtig uitzicht! Kijk naar al die kracht van de natuur! Absoluut prachtig en geen mens die in de weg staat om dit te zien. Geen gebouw dat de weg verspert, welkom in het dunst bevolkte land van Europa!
Hier is de foto van de parkeerplaats waar normaal bussen parkeren. Het bovendek was leeg, het hotel is gesloten!
Geysir restaurant, wow wat geweldig om daar te kunnen eten, ook al was er niemand op de site behalve een paar locals. Van IJslands lamsvlees wordt gezegd dat het het beste ter wereld is. Pörusteik is een knapperig varkensgerecht en groenten vinden hun weg op het bord om het kleurrijker te maken. Een perfecte keto maaltijd om me kracht te geven voor mijn volgende avontuur.
Bedankt voor het lezen van het verhaal en zoals beloofd zijn hier de laatste COVID-verhalen:
